Prunus laurocerasus L.

Laurel cerezo

Prunus laurocerasus L.

Gerezi-erramu

temperatura
Temperatura media. Soporta las heladas y vientos fuertes
sol
Sol y semisombra.
suelo
Suelo: Prefiere suelos bien drenados, fértiles y con materia orgánica.
riego
Riego: moderado
hojas
Hoja perenne
floracion
Flor: de marzo a abril
fruto
Fruto: drupas otoñales
localizacion
Localización: Travesía del Progreso
fecha
Fecha de plantación
temperatura
Tenperatura ertaina. Izozteak eta haize bortitzak ondo jasaten ditu.
sol
Eguzkia eta itzal partziala.
suelo
Lurzorua: Materia organikodun lurzoru emankorrak, ondo drainatuak eta aringarriak nahiago ditu.
riego
Ureztatzea: Moderatua
hojas
Hosto iraunkorra
floracion
Loraldia: Martxotik apirilera
fruto
Fruitua: Udazkeneko drupak
localizacion
Kokapena: Aurrerabide Etorbidea
fecha
Landaketa data

Descripción. Es nativa del suroeste de Asia (norte de Persia) y sureste de Europa.

El principal atractivo de este arbusto son sin duda sus hojas lustrosas, grandes, de un verde oscuro y brillante.

Además podemos disfrutar de estas hojas durante todo el año debido a que son perennes.

Su uso fundamental es el de seto en el jardín ya que aguanta muy bien la poda.

Se emplea en perfumería y en medicina casera como antiespasmódico.

Tronco y copa.  Pequeño árbol o arbusto de hasta 10 m, de hoja perenne y glabro. Las ramas tienen la corteza de color pardo negruzco, lisa, con las ramillas glabras y verdosas.

Tiene un crecimiento bastante rápido.

Hojas. Hojas oblongas, coriáceas, relucientes, de hasta 20 cm, con dientes marginales espaciados, de color verdinegro por la haz y más pálidas por el envés, con el ápice acuminado y presentando en la base de 2 – 6 glándulas cerca del nervio medio, que les confieren un marcado olor a almendras amargas; el peciolo, verde, mide hasta 1 cm y las estípulas son lineares y caducas.

Flores. Florece en primavera y, a veces, repite en otoño. Las flores se reúnen en inflorescencias similares a un racimo, dispuestas en las axilas de las hojas, con 25 – 45 flores, erectas, midiendo entre 7 y 15 cm de longitud, más o menos como  la hoja que tiene en la base. El receptáculo es acopado; el cáliz consta de 5 sépalos muy cortos, ovados, de ápice obtuso, y la corola de 5 pétalos, enteros y blancos. El androceo está formado por numerosos estambres, entre 15 y 30, y el ovario glabro, por un carpelo inserto en el fondo del receptáculo, un estilo y un estigma

Fruto. Fruto drupa, de 1 cm de diámetro, globoso u ovoide, glabro, verde al principio, luego rojo y al fin negro y lustroso. Se parecen a las cerezas pero en menor tamaño. Cuando maduran toman un color negruzco. Las drupas son tóxicas para el hombre pero comestibles para los pájaros.

Cultivo y cuidados. Requiere pocos cuidados y es altamente resistente a condiciones adversas.

Se puede podar para dar forma y controlar el tamaño. La poda ligera después de la floración promueve un crecimiento compacto

Deskribapena. Hego-mendebaldeko Asian (Persia iparraldean) eta hego-ekialdeko Europan du jatorria.

Zuhaixka honen erakargarri nagusia, zalantzarik gabe, bere hosto handi, distiratsu eta berde ilunak dira.

Gainera, hosto hauetaz urte osoan goza dezakegu, hosto iraunkorrak baitira.

Bere erabilera nagusia lorategiko heskai gisa da, inausketa oso ondo jasaten baitu.

Lurringintzan eta herri-medikuntzan erabiltzen da antiespasmodiko gisa.

Enborra eta adaburua: 10 m-ko altuera duen zuhaitz edo zuhaixka txikia, iraunkorra eta glabroa. Adarrek azal leuna eta beltz-marroia dute, adar berdexka eta glabroekin.

Nahiko azkar hazten da.

Hostoak: Hosto oblongoak, larruzkoak eta distiratsuak, 20 cm-ko luzera dutenak, hortz ertz-banatuekin, goialdean berde-beltzak eta behealdean zurbilagoak, erpin zorrotza eta oinarrian 2-6 guruin erdiko zainaren ondoan, almendra-usain mingots bereizgarria ematen dietenak. Peziolo berdeak 1 cm-ko luzera du, eta estipuluak linealak eta erorkorrak dira.

Loreak. Udaberrian loratzen da eta batzuetan udazkenean errepikatzen da. Loreak infloreszentzia errazemoetan biltzen dira, hostoen axiletan antolatuta, 25-45 lore zutik dituzte, 7 eta 15 cm arteko luzera dutenak, gutxi gorabehera hostoak oinarrian duenaren berdina. Hartontzia kopa formakoa da; kaliza 5 sepalo obatu laburrez osatuta dago, punta kamutsarekin, eta korolak 5 petalo zuri oso ditu. Androzeoa estamine ugariz osatuta dago, 15 eta 30 artean, eta obulutegi glabroa, hartontziaren behealdean txertatutako karpelo batez, estilo batez eta estigma batez.

Fruitua. Fruitu drupa bat, 1 cm-ko diametrokoa, globosoa edo oboidea, glabroa, hasieran berdea, gero gorria eta azkenean beltza eta distiratsua. Gerezien antza dute, baina txikiagoak dira. Helduak direnean, beltz bihurtzen dira. Drupak toxikoak dira gizakientzat, baina jangarriak hegaztientzat.

Hazkuntza eta Zaintza: Zainketa gutxi behar ditu, eta oso erresistentea da kontrako egoeren aurrean.

Inausi egin daiteke forma emateko eta tamaina kontrolatzeko. Loratzearen ondorengo inausketa arinak hazkunde trinkoa sustatzen du